Chili: De stoffige kant

  • Beginstand kilometerteller: 88.123 Km
  • Huidige kilometerstand : 159.528 km
  • Totaal afgelegde kilometers: 71.405 km
  • Aantal dagen onderweg: 839 dagen
  • Huidige locatie: Tupiza, Bolivia
  • Laatste update: 29 maart 2018

 

Voor de zoveelste keer deze reis laten we Argentinië achter ons. We zullen er binnenkort nog 1 keertje kort terugkomen om vervolgens definitief afscheid te nemen van 1 van ons meest favoriete land. Maar nu eerst gaan we via de spectaculair mooie grensovergang “Paso Agua Negra” naar het noordelijke deel van Chili.

We slapen aan de Argentijnse zijde op 1.850 meter hoogte en kijken met ontzag uit op het imponerende en ietwat beangstigend hoge Andesgebergte. Je voelt je behoorlijk klein en kwetsbaar tegenover deze woeste bergketen. De volgende ochtend vertrekken we vroeg, wetende dat we bijna 3.000 meter moeten klimmen over een afstand van 95 km, maar ook wetende dat het een prachtige route is en dat we dus geregeld willen stoppen. En we stopten regelmatig. Wat een prachtige tocht!


Het bereiken van de top, en daarmee het binnentreden van Chili, was al een belevenis op zich, want daarmee vestigden we een nieuw hoogterecord, namelijk 4.753 meter. De klim hier naartoe verliep zonder problemen. Zowel wijzelf als. Pietertje konden de hoogte goed hebben.

Vervolgens daalden we over een afstand van 168 km af naar een hoogte van 650 meter. We zakten dus zo’n 4.100 meter!

In Chili rijden we direct de toeristische ‘Elqui valley’ in. Dit is een vallei die vol staat met druivenranken. Maar deze druiven zijn niet bedoeld voor wijn maar voor de productie van het populaire Chileense drankje “pisco”. Pisco is een sterke drank die wordt gedestilleerd uit witte druiven. We doen een leuke rondleiding door de grootste pisco fabrikant van Chili met uiteraard een proeverij, waarna we verder rijden richting Chileense kust. De Elqui vallei zou het eerste en laatste groene gebied zijn dat we deze keer zouden zien van Chili.

Bezoek aan de Pisco destillateur “Chapel” in Elqui valley

De leuke vuurtoren in het dorpje Huasco

Aan de Chileense kust zie je overal pelikanen.

De Chileense kust is gauw bereikt, want aangezien Chili een smal land is (gemiddeld zo’n 175 km), ben je nooit ver van de Stille Oceaan vandaan. Wat de kustlijn in het noorden bijzonder maakt, is dat de woestijn overgaat in de zee. Het noorden van Chili is namelijk vrijwel alleen maar woestijn.

Shower with a view!

Overdag warm, maar ’s avonds koelt het behoorlijk af dus een kampvuurtje is dan heerlijk.

We trekken via goede asfaltwegen dwars door de woestijn van kustplaatsje naar kustplaatsje. We zitten een week na het hoogseizoen en er is vrijwel geen mens. Een naseizoen kennen ze in Zuid-Amerika niet. Je hebt het hoogseizoen van kerst tot februari en daarna is alles zo goed als uitgestorven. Het voordeel is dat we zonder problemen op prachtige plekken kunnen wildkamperen zonder last te hebben van Chilenen die snoeiharde muziek luisteren.

Tussen al dat relaxen door moet er af en toe ook actie zijn!

Ook een zeeolifant geniet van de teruggekeerde rust aan de kust, want ze heeft haar plekje midden op het strand van een dorpje uitgekozen. De gemeente heeft een gedeelte van het strand afgezet en een bewaker houdt een oogje in het zeil, zodat ze hier ongestoord kan liggen. Een paar keer moet de bewaker de afzettingen verplaatsen aangezien deze zeeolifant natuurlijk niet continue op dezelfde plek blijft liggen.

We laten de kust achter ons en trekken landinwaarts, dieper de woestijn in. Na 75 km komt Ralph er echter achter dat 1 van de motorsteunen van het chassis aan het afbreken is. Dat is een serieus probleem, of dat kan het in ieder geval worden! Dus we besluiten terug te keren naar de kust, want hier bevindt zich de grootste stad van het noorden, “Antofagasta” en dus heel wat meer keuze qua garages en lassers dan in de woestijn! We lezen op internet goede recensies over een garage en gaan daar naartoe. En inderdaad blijken het hele vriendelijke, bekwame monteurs die dezelfde dag prima laswerk verrichten. Na de nacht in de garage te hebben doorgebracht en zeer dankbaar gebruik te hebben gemaakt van hun goede internet (iets dat zeldzaam is) en alle afleveringen van “Naar het einde van de wereld” te hebben gezien, konden we de volgende ochtend onze reis naar de woestijn weer herpakken.

We bezoeken twee indrukwekkende spookstadjes. Ooit waren ze florerende mijnstadjes. In totaal waren er meer dan 130 van dit soort plaatsen, die door grote mijnbedrijven uit het niets midden in de woestijn uit de (droge) grond werden gestampt. Want hier was het zogenoemde ‘witte goud van Chili’ te winnen: salpeter. Salpeter is een meststof dat wereldwijd geëxporteerd werd voor de landbouw. Van midden 19e eeuw tot begin jaren ’20 was dit ‘booming business’. Toen de Duitsers tijdens de 1e wereldoorlog kunstmest uitvonden, was het snel gedaan met de export van salpeter. In korte tijd veranderde de bloeiende, productieve mijnstadjes in verlaten spookstadjes.

De arbeiderswoningen in het spookstadje ‘Chacabuco’

De tijd staat hier letterlijk stil.

Het is ontzettend gaaf hier doorheen te struinen. Uren zijn we op ontdekkingstocht, van straat naar straat, van gebouw naar gebouw. Een ontdekkingstocht, zo voelt het echt. Alle gebouwen staan er nog, de 1 in betere staat dan de ander, soms zelfs nog met inboedel en persoonlijke spullen. Van koffers tot huiswerk in een school, van schoenen tot zelfs een röntgenapparaat in het ziekenhuis!

In het ziekenhuis vinden we een röntgenapparaat en tussen het 15 cm dikke stof zelfs deze röntgenfoto!

In het schoolgebouw ligt overal huiswerk.

Zelfs de entreekaartjes van het theater liggen nog in de kast.

We hebben de smaak te pakken en bezoeken nog een ghosttown in ‘Chuquicamata’. Deze keer met een toer, want je mag hier niet zelfstandig naartoe. Het bijzondere aan deze spookstad is dat de bijbehorende mijn nog steeds actief is. Het gaat hier zelfs om de grootste (bovengrondse) kopermijn ter wereld waar in totaal 11.000 mensen werkzaam zijn. Er zijn twee redenen waarom de stad compleet verlaten is terwijl de mijn nog steeds 24/7, 365 dagen per jaar productief is. Ten eerste vanwege milieuproblemen waarmee niet meer aan de huidige gezondheidsnormen werd voldaan. Ten tweede vanwege de aanwezige kopererts dat zich onder het stadje bevindt. En dus moesten in 2007 alle 25.000 inwoners verkassen naar een andere stad 15 km verderop!

Het leukste aan de toer is het 2e gedeelte, het bezoeken van de kopermijn. Vanaf een uitkijkpunt kijken we uit op deze immense mijn, een oneindig diep gat omringd met een soort terrassen wat de weg vormt om het kopererts af te voeren. Het is bijna niet voor te stellen hoe groot het is. De mijn heeft afmetingen van 5,3 km lang, 3 km breed en 1,2 km diep!


De monstertrucks die de kopererts uit de 1,2 km diepe mijn moeten vervoeren, lijken als je ze helemaal beneden ziet rijden net op speelgoedauto’s. Maar zodra ze ons voorbij rijden, blijken het “flats-op-wielen” te zijn! Het is verbluffend om te zien. Met afmetingen van 8 x 8 x 7 meter, een gewicht van 150 ton en geladen met kopererts zelfs 500 ton en een brandstofverbruik van 3 tot 4 liter per minuut, zijn we behoorlijk onder de indruk!

De banden hebben een diameter van 3,5 meter

Ja, het is heel leuk om weer terug te zijn in Chili. Zagen we vorig jaar alleen de groene kant van dit schitterende land, deze keer vooral de stoffige kant: Het droge, hete noorden waar behalve allerlei cactussoorten niet veel groeit, boeit ons behoorlijk. We zijn dan ook nog niet klaar met dit woestijngebied. In ons volgende reisverhaal andere indrukwekkende bestemmingen in deze Chileense zandbak.

Een oud treinstel werd als peuteropvang gebruikt – Pedro de Valdivia


Leuk weetje:

  • Voor de 2e keer deze reis hebben we nachtelijk bezoek gekregen van een muis! Deze keer hoefden we gelukkig niet tot twee keer toe alle inboedel midden in de nacht buiten te zetten om op jacht te gaan naar de indringer, maar hadden het beestje gauw buitengejaagd. Opnieuw waren de ventilatieluikjes de boosdoener, dus deze hebben we gauw dichtgedaan.

We bezoeken de mijn van San José die in 2010 wereldberoemd werd toen 33 mijnwerkers 69 dagen op 700 meter onder de grond opgesloten zaten na het instorten van de mijn. Wonder boven wonder overleefden ze het alle 33. Een indrukwekkend bezoek.

 

This entry was posted in Reisblog. Bookmark the permalink.

20 Responses to Chili: De stoffige kant

  1. Mattie says:

    Jihaaaa! Geweldig verhaal weer 🙂

    Meeste indruk maken de foto’s van de zee-olifant en Bob de bouwer-Ranulphus en mattie. Whaaa! Top top top! En zitten ook romantische foto’s tussen…. damn…. Moet niet gekker worden 😉

    Geniet ervan schattekes!

    xxxxx

  2. Thijs van Amstel says:

    Lieve Ralph & Janneke,

    Weer een prachtig verslag met mooie indrukwekkende foto’s!
    Vanaf de zijlijn krijg je deze bijna onrealistische plaatjes ook mee
    (Woestijn-zee. Spookstadje met de op de seconde de achtergelaten spullen)
    Heel indrukwekkend!
    Fijn om te zien en lezen dat jullie (incl.pietertje😄) het goed maken!

    Dikke kus voor jullie van ons

  3. Michel en Els says:

    Ha alle drie,
    Alweer wowwwwwwwwwwwwwwwwwww.
    Wij worden verwend met jullie prachtige foto’s en verhalen. dankjewel.
    Nog heel veel plezier en geluk maar met zo’n kanjer als Pietertje er bij zal dit zeker lukken.
    Heel veel groetjes uit Limburg.

    • Janneke & Ralph says:

      Pietertje is zeker een kanjer. Hij brengt ons al 2,5 jaar naar prachtige bestemmingen en laat ons al 2,5 jaar slapen als een baby 😃👍

  4. liekevhoff says:

    Wat is het toch weer een leuk verslag, Ook de foto s vind ik super. Vooral de foto s van de zee olifant en de pelikaan vind ik prachtig. Ben ook diep onder de indruk van al die kleuren pracht.Fijn dat Pietertje ook goed mee werkt . jullie boffen maar met hem. Nu in Bolivia. Kijk nu al uit naar het volgende verslag. Het zal daar wel heel anders zijn dan in Chili.
    Heel veel liefs van Lieke. xxx

  5. Marieke says:

    Ongelooflijk weer. Wat een prachtig verslag en zoals Tom en Tiny al zeiden; jullie zien er zo gelukkig uit. Echt heel gaaf. Ben benieuwd wat jullie nu weer allemaal gaan zien en meemaken. PS; ik vraag me vaak af wie de foto’s van jullie tweeën maakt! Luvjoe xxx

    • Janneke & Ralph says:

      Thanks sis. We zijn ook heel gelukkig. De foto’s van ons tweeën zijn vrijwel altijd selfies of ouderwets met de zelfontspannerknop, want meestal zijn er geen andere mensen.

  6. Tom Tiny says:

    Wij blijven genieten van de prachtige foto’s
    De foto’s van de verlaten spookstadjes vind ik (Tiny) super mooi.
    Ook altijd fijn als wij foto’s zien waar jullie opstaan, jullie zien er goed en gelukkig uit, dat doet ons goed.
    Wat fijn dat de auto ook weer gemaakt is.
    Wij hebben ontzettend genoten van de foto’s en de verslagen vanuit Chili en Argentinie.
    Wat zijn dit mooie landen, prachtig.
    Nu naar Bolivia

    Groetjes, Tom Tiny

    • Janneke & Ralph says:

      Dank je Tom en Tiny.
      De foto’s van de spookstadjes zijn een keer hele andere foto’s dan normaal hè? We vinden ze zelf ook erg gaaf.

  7. Ingrid Brouwer says:

    Wat een kleurenpracht! Genieten, genieten, genieten voor jullie! En Pietertje is weer gezond uit de garage gekomen! Wat maakt hij toch allemaal mee! Geef hem een dikke knuffel van mij. En Ralph heeft natuurlijk zijn verjaardag gevierd met een lekkere pisco. Blijf genieten van jullie verdere reis en ……….kijk uit! Kusjes uit het Geldropse!

  8. Rob & Jose says:

    Prachtig reisverslag weer! Wat beleven jullie weer mooie avonturen.
    Wij zijn zelf voor 2.5 mnd ‘even’ terug in NL na 10 maanden Noord-Amerika en Mexico en vliegen op 12 mei terug naar Phoenix, waar onze buscamper staat bij vrienden, om weer verder te reizen.

    • Janneke & Ralph says:

      Hi collega-overlanders! Wat heerljk om weer even thuis te zijn. Maar oók heerlijk straks weer verder te mogen reizen! Geniet ervan en we nemen aan dat jullie steeds verder zuidwaarts trekken, dus wie weet ooit een ontmoeting onderweg?

  9. Alles zeer herkenbaar deze etappe. Geniet lekker verder en zorg dat je eind september in Panama bent. Verschepen van Pietertje in een container die je deelt met anderen is niet zo duur!

    • Janneke & Ralph says:

      Ja, jullie kennen deze route ook, zo weten we van jullie reisverhalen!
      Eind september in Panama….klinkt verleidelijk. Niet zo duur zeggen jullie, maar Pietertje moet ooit ook nog terugverscheept worden naar NL!

  10. Perfect jongens, fijn weer zo’ n uitgebreid verslag van ons bijzondere Z Amerika.
    Zelf reizen we mrt camper door het zuidelijk deel van Marokko.
    We blijven op onze reis genieten van jullie belevenissen.
    We zien uit naar jullie vervolg.

    • Janneke & Ralph says:

      Wat leuk dat jullie ons op jullie reis blijven volgen! En wat geweldig, Marokko. We hebben er zelf 3 weken rondgetrokken met de rugzak, was prachtig. Maar met eigen vervoer moet helemaal geweldig zijn. Geniet ervan, groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *