Uruguay, waar het begon

  • Beginstand kilometerteller: 88123 Km
  • Huidige kilometerstand : 139913 km
  • Totaal afgelegde kilometers: 51790 km
  • Aantal dagen onderweg: 618 dagen
  • Huidige locatie: Ilha de Santa Catarina, Brazilië
  • Laatste update: 13 juli 2017

Zaten we tot nu toe nooit echt verlegen om een spectaculaire of bijzondere gebeurtenis in ons reisverhaal, nu is dat wel het geval. Maar eigenlijk is dat ook wel meteen kenmerkend voor het land waar onze reis ruim 15 maanden geleden begon en dat we nu voor een keer bezochten; Uruguay.

Uruguay staat in de schaduw van zijn 2 immense buurlanden Argentinië en Brazilië. Er komen nauwelijks toeristen uit het Westen. Je hebt hier geen ‘grote’ bezienswaardigheden zoals in andere Zuid-Amerikaanse landen. Daarbij werkt het ook niet echt mee dat Uruguay een ontzettend duur land is. Vonden we Argentinië al prijzig, Uruguay is, behalve goedkoop èn erg lekker vlees, helemáál niet te betalen. Maar desondanks vinden wij het een heel fijn land en vonden het we het leuk terug te keren naar het land waar onze Zuid-Amerika reis is begonnen. Er heerst een relaxte sfeer en misschien zijn de mensen hier nog wel vriendelijker dan in Argentinië. Zelfs de politie is hier je beste vriend, want regelmatig kwamen ze ons van harte welkom heten als we weer ergens stonden te wildkamperen!

Deze keer wilden we het binnenland van Uruguay intrekken, dat hadden we vorig jaar nog niet bezocht. Maar eerst gingen we nog een keer terug naar één van de mooiste en fijnste campings van deze hele reis: Terma San Nicanor. Deze camping heeft twee thermale baden, vanuit waar je kilometers uitzicht hebt over de mooie, landelijke omgeving. Ook nu badderden (en kampeerden) we er een paar dagen en hadden we het rijk ongelooflijk genoeg opnieuw voor onszelf.

Pizza bakken!

Het binnenland van Uruguay staat in groot contrast met de kust. Het lijken wel twee verschillende werelden. De kust is grotendeels volgebouwd met luxe appartementen, villa’s en winkelcomplexen. De mensen hebben er geld, rijden er in mooie auto’s en lopen in hippe kleding. Het doet Europees aan.

Het St. Tropez van Uruguay: Punta del Este

En de mensen in het St. Tropez van Uruguay vonden het maar al te interessant toen we hier een paar uur op de boulevard geparkeerd stonden!

In het binnenland lijkt het alsof je 50 jaar terug gaat in de tijd. De mensen wonen er vaak in simpele en armoedige woningen, soms niet groter dan een schuur. In het heuvelachtige landschap is het voornamelijk landbouw en veeteelt dat je ziet. Paard en wagen zijn er nog een heel gewoon transportmiddel. Of hele oude auto’s, waarvan sommigen totaal onverantwoord ogen (of klinken!) om nog in te rijden.

Uruguyaanse versie van een koelwagen 🙂

Land Rovers zijn hier geen zeldzaamheid, zeker de oude modellen niet!

Maar het binnenland vonden wij juist ook wel weer bijzonder, het heeft iets puurs, iets eigens dat nog niet in de ban is van het moderne leven. Je ziet er behalve de krakkemikkige auto’s ook een indrukwekkende hoeveelheid oude auto’s waar je in Europa een vermogen voor zou betalen, zoals bijvoorbeeld de oude Volkswagen busjes of Kevers die je hier volop ziet. Ook zie je er veel gaucho’s, nog meer dan in welk land ook, die te paard hun vee bij elkaar aan het drijven zijn. Het blijft iedere keer weer een geweldig gezicht.

Een mooie collectie oude Land Rovers bij elkaar

Na een paar dagen in een mooi nationaal park te hebben gekampeerd, waar we ook weer de enige waren, besloten we voor een dagje Brazilië in te rijden. Even goedkoop tanken en boodschappen doen. Diesel is in Brazilië bijna 50 cent de liter goedkoper, dus de moeite om daar een paar km voor om te rijden! En we waren niet de enige. Het was een komen en gaan van brommers die volgebouwd waren met grote tonnen waarin ze brandstof konden inslaan. We sloegen behalve diesel ook een voorraad voedsel in. Hoezo zijn wij hardleers!? Nog geen 2 weken ervoor moesten we noodgedwongen 2 dagen bij de grens bbqen, omdat de douane anders al ons verse eten had ingenomen. Toen nog ondoordacht, deze keer bewust het risico genomen en hopen dat ze ons niet zouden controleren. En dat gebeurde gelukkig niet!


Iets waar we ons al een poosje op verheugd hadden, was om naar La Paloma te gaan. Het dorp waar we vorig jaar april, na onze aankomst in Montevideo, bijna 3 weken verbleven. De plek waar het in feite allemaal begon. Waar Janneke haar eerste woordjes Spaans leerde. De plek waar we voor het eerst chivitos aten; de Uruguaanse (en veel lekkerdere) versie van een hamburger. Waar we onze eerste Zuid-Amerikaanse vriendschappen sloten; met Maud en Julio (en Kongo, hun hond). De plek waar we ervaren hebben hoe het is om vrijwel alleen op een strand te zijn. Waar we voor het eerst genoten van de indrukwekkende “Milkyway” ( sterrenhemel). En het (voor ons Europeanen) bijzondere verschijnsel zagen dat de zon hier op het zuidelijk halfrond de andere kant op gaat, namelijk van rechts naar links. Waar we kennis maakten met supermarkten waarbij de kassajuffrouw op haar gemakje een gesprek met een collega voert, onder het toeziend oog van een alsmaar langere rij. De plek waarbij we voor het eerst ervaarden dat het ontzettend bijzonder en fijn is om in Zuid-Amerika te zijn.

Het prachtige strand in La Paloma, onze kampeerplek voor 5 dagen.

Deze keer was het vakantiehuisje van Janneke d’r collega Alejandro, waar we vorig jaar konden verblijven, verhuurd. Maar we vonden een prachtige plek aan het strand, iets wat niet zo moeilijk is in Uruguay en verbleven er 5 dagen. We genoten van dit vertrouwde, relaxte en mooie kustplaatsje en zagen verschillende keren onze Uruguyaanse vrienden weer, natuurlijk onder het genot van een asado. Het weerzien met de hond Kongo, die ons vorige keer overal naartoe vergezelde, viel helaas tegen. Hij was wel blij ons te zien, maar ging daarna liever lui in het zonnetje liggen!

Asado met onze amigos Maud & Julio

Wat gelukkig niet tegenviel was ons bezoek aan de lokale chivito-tent, die de beste chivitos van Uruguay maakt!

Een veel geziene vogel met hanenkam

Ons verblijf in Uruguay sloten we af met een interview door een kennis van Maud en Julio. Een beginnend documentairemaker uit La Paloma. Klinkt heel leuk zou je zeggen. Dat vonden wij ook. Het zou een interview in het Engels worden, over onze reis. Vlak voordat de camera liep, werd op de valreep even doodleuk medegedeeld dat we het in het Spaans zouden doen in plaats van in het Engels. En alsof dat niet erg genoeg was, werd het geen interview, nee we moesten onszelf voorstellen en iets vertellen over de reis. Oftewel, het zou in feite een soort van mini-presentatie worden, zo beschouwde Janneke dat tenminste. En als kers op de taart, zou dat live op internet geplaatst worden. Ok, het is niet dat je op het Uruguyaanse 8-uur-journaal te zien bent, maar toch…zo voelt dat op dat moment wel! Live, in het Spaans, presenteren… Janneke begon gelijk te zweten. Presenteren is, zéér zacht uitgedrukt, nou niet echt haar grootste hobby en al helemaal niet met een camera op je gericht! Ralph zat natuurlijk alleen maar te lachen, die vond het allemaal geen enkel probleem. Nee, natuurlijk niet, het kwam hem nu verrekte goed uit dat hij geen woord Spaans spreekt! Maar ondanks de acute zenuwaanval bij Janneke, werd het ongelooflijk genoeg best een leuk filmpje. Van welgeteld 1 minuut, zo veel had Janneke te vertellen over bijna 2 jaar reizen! “One minute of fame” dus!!! Zie HIER voor het filmpje.

Punta del Diablo

Leuke weetjes:

  • Uruguayanen eten het meeste vlees ter wereld; gemiddeld 65 kilo vlees per inwoner per jaar, 2 kilo meer dan de Argentijnen. Iets waar ze heel trots op zijn.
  • Iets waar Janneke heel trots op is: ze is inmiddels 16 weken gestopt met roken!
  • We worden iedere keer weer een beetje beroemder, want één van Nederlands mooiste tijdschrift, Columbus magazine, heeft een heel leuk stuk over ons geschreven. Zie kopje “media” voor het gehele artikel.

 

This entry was posted in Reisblog. Bookmark the permalink.

22 Responses to Uruguay, waar het begon

  1. michel en els says:

    Ha allebei,
    weer wauwwwwwwwwwwwwwwwww,,,,,,,,,

    Goeie reis naar Holland. Zal wennen zijn in het drukke Holland, maar jullie gaan weer terug naar de altijd relaxte pietertje. Groetjes uit Limburg.

  2. Bob, Iris, Levi, Noam en Boaz says:

    Heerlijk verhaal weer en een mooie spiegel voor ons. Mooi in het moment leven. Een hele uitdaging hier. Ben benieuwd hoe jullie het weer hier vinden! Wij zijn benieuwd naar het filmpje..

  3. Ingrid Brouwer says:

    Weer een geweldig verhaal! En die schitterende foto’s! Dat blijft genieten! Gefeliciteerd Janneke dat je gestopt bent met roken. Kunnen jullie nog langer rondtrekken!!!!!!!!! En binnenkort de ‘wereld’reis naar Holanda. Dat wordt genieten voor jullie en de hele familie! Blijf genieten, uitkijken, niet-roken etc. Groetjes, kusjes en buena ruta, Ingrid

  4. Carlijn says:

    prachtig, wéér!! Wat een leven!!

  5. esther vd moosdijk says:

    Heerlijk reisverslag weer en wat een prachtige foto’s ! Wauw ! Idd als de kassajuffr hier hetzelfde zou doen zou doen zou ik er wat van zeggen maar heerlijk te lezen dat het daar gewoon allemaal kan. Op je minute of fame zou ik gewoon super trots zijn ! Belachelijk dat je nergens met een peuk op de foto staat btw. Hoop niet dat dat betekend dat je nog steeds in je vlaag van verstandsverbijstering nog steeds helemaal gestopt bent ?? ;). ( grapje super trots op je !). Tot heel snel lieverds ! Xxx Es

  6. Bart says:

    Weer heerlijk genieten van het reisverhaal en de prachtige foto’s. Al en al denk ik zo dat Nederland jullie even zal bevallen maar dat dit continent jullie gaat opeisen. Ben wel benieuwd naar het interview …

  7. lieke says:

    Wat is het toch bijzonder dat de mensen in Zuid Amerika zo relaxed zijn. Dat de juffrouw
    achter de kassa een uit gebreid gesprek voert met haar collega zal hier niet moeten
    gebeuren. Ook ik zal me groen en geel ergeren. Maar toch vind ik het geweldig
    dat ze zo zijn. Verder vond ik het verslag en de foto s geweldig. Was weer genieten.
    Veel liefs en tot snel.

  8. Mattie says:

    Matties!!!

    Superleuk verhaal weer. Maar wat zie ik nu?!!? Deel je de foto-kus nu met iedereen?!!? Die was toch speciaal voor mij op de app 😉

    Whahaha ik zie d ekassajuffrouw hier bij het Kruidvat al een heel verhaal ophangen tegen haar collega. Dat gaat er mooi niet in! Mits ze het over de folder van volgende week heeft 🙂 Hahaha!

    Echt superknap dat je niet meer rookt mattie. Ben trots op je <3

    Nou ik tel de nachtjes tot we jullie weer zien!

    Hele dikke knuffel van ons allemaal xxxxxx

    • Hihi, het voelde idd als een verraad die foto te gebruiken, maar was de enige vanuit de thermale baden die we hadden. Zal nooit meer gebeuren mattie!
      En hou op over de Kruidvat, ik kan niet meer wachten!!!! Hoe zou het eigenlijk met de Bolderkar-man gaan!?!?

  9. Tom en Tiny says:

    Het is weer een mooi reisverslag geworden.
    En de foto’s, ja daar blijven wij van genieten.
    Ook leuk om te horen dat, in welk land jullie ook zijn, er zoveel mensen in jullie en de auto geïnteresseerd zijn.
    Janneke, petje af hoor dat je al 16 weken niet meer rookt, probeer vol te houden.
    En het begint nu toch wel op te schieten voor jullie vakantie naar huis, heel fijn.
    Groetjes, Tom Tiny

  10. Weer een mooi en herkenbaar reisverhaal! Wat vooal opvalt is jullie rustige reistempo! Wij reisden in Afrika in 600 dagen ongeveer 100.000 km en nu in Zuid Amerika in 400 dagen 60.000 km. We zullen het ook eens proberen om wat langer op een plaats te blijven! Jullie een goede vlucht naar huis en je weet, het bier, de bitterballen en de cana staan klaar! Geef maar een seintje als we jullie moeten komen halen.

  11. marieke says:

    Tjonge jonge wat een prachtige belevenissen weer! en die foto’s ook. Wauw!!! Maar ook gelukkig tot snel hoor. 17 dayzzzzzzz 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *