Argentinië/Chili – Avontuur niet geschuwd!

  • Beginstand kilometerteller: 88123 Km
  • Huidige kilometerstand : 135114 km
  • Totaal afgelegde kilometers: 46991 km
  • Aantal dagen onderweg: 568 dagen
  • Huidige locatie: Mendoza, Argentinië
  • Laatste update: 24 mei 2017

Los Alerces Nat.Park

Besneeuwde bergtoppen & turquoise rivier in Los Alerces Nat.Park

Soms maak je veel mee, maar valt er desondanks weinig te vertellen. Dat is nu het geval, dus daarom laten we in dit reisverhaal voornamelijk de foto’s spreken. Wel besteden we in dit verslag uitgebreid aandacht aan één avontuurlijke situatie, een iets TE avontuurlijke situatie, in een afgelegen natuurgebied…
Maar voordat we dat doen, toch nog even in vogelvlucht de afgelopen weken.

 

Met Peter (Dtsl), die ook een overlandreis maakt met zijn luxe truck, trokken we 4 dagen op.

Prachtige uitzichten, regio El Bolson

Op onze overnachtingsplek aangekomen. Genieten van een welverdiend wijntje op een prachtige lokatie.

Onze vuurmeester!

Na de oversteek van oost naar west gemaakt te hebben, dwars door de woestijn, bevinden we ons weer aan de rand van het Andes-gebergte. We bezochten diverse natuurparken waar we weer mooie hikes maakten, maar genoten ook van gezellige avonden en de nodige biertjes met andere reizigers.

 

Omdat we op de alternatieve weg maar 1 andere auto waren tegengekomen, wildkampeerden we direct langs de weg met dit als uitzicht!

Het is volop herfst en nog nooit hebben we dit jaargetij op zo’n uitgesproken manier ervaren als hier. Het is letterlijk een lapjesdeken aan kleuren. Het is prachtig als je door zo’n kleurenspektakel reist.

 

Ook de alternatieve weg bood weer prachtige herfstplaatjes.

Een lappendeken aan herfstkleuren! Ruta de los siete lagos

Tussendoor maakten we een korte oversteek naar Chili, om een gedeelte te bezoeken dat we vorig jaar vanwege de bosbranden hadden overgeslagen. Het was inmiddels de 10e keer dat we de grens tussen Argentinië en Chili passeerden. Dus weer de bekende stempels en tijdelijke invoerpapieren voor de auto regelen. En als de douanebeambten echt actief zijn, dan inspecteren ze ook de auto, op onder andere groente en fruit die niet mee de grens over mogen. Vaak is dit alleen een vluchtige blik naar binnen en misschien 1 kastje openen. Deze keer was de check iets grondiger en klom de beambte samen met Ralph zelfs het dak op om ook de kisten te controleren!

 

Geen vervelende plek om Chili con carne te bereiden! Wildkampeerplek Ruta de los siete lagos

Het was in Argentinië al een paar dagen regenachtig en treurig weer geweest en in Chili was het helaas niet anders. Dus de dag waarop er stralend weer voorspeld was, zetten we sinds maanden (of misschien wel een jaar!) weer eens de wekker. We reden heel vroeg, om 6.30u, richting een natuurpark 130 km verderop, om daar een 8 uur durende hike te gaan doen. Onderweg, het was nog pikkedonker, zagen we van 50 km afstand de vulkaan die we erna wilden gaan bezoeken, “Vulkaan Villarrica”. Een vulkaan die in 2015 nog uitgebarsten is en die nog steeds actief is. Bij een heldere nacht kan je de top zien gloeien. En dat was dan ook precies wat we zagen, vlak voordat de zon opkwam, een gloeiende vulkaan in de verte! De hike, die van 600 meter hoogte naar 1900 meter ging, gaf ons opnieuw uitzicht over deze vulkaan, evenals 8 andere vulkanen in de wijde omtrek. Alhoewel het laatste stukje van deze hike eigenlijk te gevaarlijk voor woorden was, je sprong van rots naar rots langs diepe afgronden, was het uitzicht adembenemend mooi. Je kon tig kilometer om je heen kijken en we bevonden ons inmiddels in de sneeuw!

 

Wat had ie het zwaar!

Spectaculair uitzicht, 360 graden, 9 vulkanen en diverse meertjes

Aan de sneeuw te zien blijkt wel dat we behoorlijk de hoogte in zijn gegaan.

Top bereikt, 1300 meter omhoog geklommen! 1905 meter hoogte! Hike “Cerro San Sebastian”

De top bereikt, 1905 meter hoogte!

Behoorlijk steile en leipe afdaling.

Omdat we een beetje spanning niet schuwen, leek het ons ook wel leuk om in de buurt van deze actieve vulkaan te overnachten. Dus direct na de pittige hike (waar we nog 3 dagen spierpijn van hadden!) reden we snel naar de vulkaan toe, want het zou tenslotte maar 1 dag mooi weer zijn en we wilden natuurlijk wel met helder weer bij de vulkaan overnachten. Vlak voor zonsondergang vond we een bijzondere wildkampeerplek aan de voet van de vulkaan en met uitzicht over heel de regio met al z’n prachtige meren en bossen . ’s Nachts genoten we van de heldere hemel en de volle maan die de vulkaan verlichtte, maar helaas zagen we ‘m deze keer niet gloeien.

 

Magische beelden vanaf onze wildkampeerplek aan de voet van de aktieve, rokende èn (als je goed kijkt) gloeiende “Vulkaan Villarrica”

Tijdens een wandeling kwam er een condor, de grootste roofvogelsoort, op een paar meter afstand over ons heen gevlogen.

Eenmaal terug in Argentinië, waar het gelukkig weer iedere dag zonnig weer was, besloten we een natuurgebied in te gaan waar weinig informatie over bekend is en weinig toeristen naartoe gaan; Reserva La Payunia. De reserva is een soort maanlandschap dat 800 vulkanen bevat op 2500 vierkante kilometer, de grootste dichtheid vulkanen ter wereld. De Lonely Planet besteed er kort aandacht aan, dat je het met een georganiseerde 4×4 tour moet bezoeken en dat het 1 van de meest indrukwekkende en spectaculaire roadtrips ooit is. Op een reisapp die we veel gebruiken en die vaak ook info heeft over de minder bekendere plekjes, konden we er helemaal geen info over vinden. Op onze kaart was het niet helemaal duidelijk waar de ingang was en hoe de wegen door de reserva zelf liepen. Nou ja, we zouden het allemaal wel gaan ontdekken. Onderweg kwamen we heel toevallig de touroperator tegen die door de Lonely Planet aangeraden wordt. Met z’n Land Rover en een groepje toeristen waren zij ook onderweg was naar de reserva. De gids vertelde ons dat je er niet op eigen houtje naartoe mocht en ook dat je iets van €50,- entree p.p. moest betalen. Jaja dachten wij, zwets maar een eind raak, je betaalt hier bijna nooit entree voor een natuurpark, al helemaal niet voor een onbekend natuurpark. Hij hoopt natuurlijk gewoon dat we een tour bij hem zouden boeken. Nou, dat gaan we dus mooi niet doen, we hebben zelf een prima Land Rover, die we niet voor niets helemaal vanuit de andere kant van de wereld hier naartoe hebben laten verschepen, dus wij hebben echt geen tour en gids nodig! Nou, daar zouden we nog wel achter komen…

 

Reserva Provincial La Payunia

Lavalandschap – La Payunia

Hier wordt je stil van…

Het begon al met de wegbewijzering… die was er niet! Het was een doolhof aan belabberde gravel-wegen die ook weer allerlei zijweggetjes bevatten, maar uiteindelijk wisten we de ingang van het natuurpark toch nog vrij snel te vinden. Een parkranger was er niet om vragen aan te stellen, er was überhaupt geen mens te bekennen. Heel af en toe was er een bordje die een toeristenroute aanduidde, maar die niet eens altijd klopte! Dus het was een paar keer keren op van die smalle weggetjes waar je niet van af wilden raken, omdat je anders in van die woestijnbosjes met vlijmscherpe doorns terecht zou komen. En een lekke band wil je echt niet krijgen in dit afgelegen gebied, we bevonden ons zo’n 120 km van het eerstvolgende noemenswaardige dorp af! Maar eigenlijk maakten het zoeken en het feit dat er niemand was, de hele rit juist avontuurlijk en leuk. En onderweg genoten we van de schitterende omgeving die we helemaal voor ons alleen hadden. Het leek wel alsof we ons op de maan bevonden. Na uren rondrijden, kwamen we voor het eerst anderen tegen, het bleek opnieuw de touroperator te zijn: “You are very lucky that the parkranger didn’t see you, very very lucky!!”. Jaja dachten wij, zwets maar lekker door, nergens stond vermeld dat je entree moest betalen en dat je er niet zelfstandig in mocht rijden, dus ciao amigo, wij toeren lekker verder met onze EIGEN Land Rover, veel plezier met jullie duurbetaalde tour!

 

En dan wordt je zo wakker!

Het is een aaneenschakeling van Kodak-momentjes!

We vonden een mooie plek om de nacht door te brengen en toen Janneke ’s nachts buiten de vrieskou in ging om te plassen (wen je nooit aan!) bleek dat het sneeuwde. Normaal gesproken hartstikke leuk, maar in dit geval dacht Janneke daar toch iets anders over. We bevonden ons in een afgelegen maanlandschap, met weggetjes dat niet veel meer inhoudt dan wat oude bandensporen, zonder (juiste) bewegwijzering… Dus Janneke sliep erna niet meer zo heel erg lekker. Gelukkig bleek het geen dikke sneeuwlaag te worden, dus genoten we de volgende dag opnieuw van hetzelfde maanlandschap, maar nu helemaal wit gekleurd.

 

Als je dit soort beelden ziet snap je niet dat deze reserva nog niet door het massatoerisme ontdekt is.

Omdat we niet wisten of het nog meer zou gaan sneeuwen en we tricky situaties wilden voorkomen, leek het ons toch wel verstandig die dag nog het park te verlaten. En dat bleek het meest spannende van deze tour te gaan worden. Man o man, wat een helse rit zou het worden! We besloten een andere weg te pakken dan dat we binnen waren gekomen. Een weg die bij onze navigatie niet bekend was, maar wel op de papieren routekaart. En de papieren kaart had gelijk, er was inderdaad een weg. Toch twijfelde we nog steeds een beetje of deze weg wel daadwerkelijk helemaal door zou lopen. Maar die twijfel werd weggenomen toen we op een gegeven moment een paar keer verkeersbordjes passeerden met “toeristenroute” erop, weliswaar de andere kant opgericht, maar het zou niet uit moeten maken vanaf welke kant je de route rijdt. Mooi dachten wij, deze weg kunnen we dus pakken.

 

Alsof we alleen op de wereld zijn

De helse, helse rit. Dit gedeelte was nog ok, hier waren we nog relaxt genoeg om foto’s te maken!

Beetje bij beetje werd de weg steeds beroerder. Grotere keien en hobbels in de weg, maar goed, we zijn inmiddels wel wat gewend. Maar op een gegeven moment werd het zo erg, dat Janneke zelfs uit moest stappen om keien aan de kant te gaan schuiven, omdat de auto er niet overheen kon.  Dat zijn dus echt behoorlijke keien, want Pietertje staat op hoge voet! En dan kwamen er ook nog van die korte, hele steile afdalingen omdat je dan een soort van geul door moest om vervolgens scherp omhoog eruit te klauteren, terwijl je dus over al die keien rijdt, waarbij je auto alle kanten opzwiept en je het gevoel hebt dat je auto op z’n kant gaat vallen. Je moet je indenken dat je je dus in de middle of nowhere bevindt, tig kilometer van de bewoonde wereld, het enige teken van leven zijn wat lama’s en wilde paarden. Er was geen mens op deze “weg”, niemand die zo gek is deze route te nemen natuurlijk. En er spookt ondertussen van alles door je hoofd… Vooral Janneke had het erg zwaar, ze was zo bang dat ze af en toe zelfs uitstapte als we weer door zo’n geul moesten waarbij de auto helemaal schuin kwam te staan. Ralph bleef gelukkig een stuk rustiger en vroeg zelfs of Janneke niet wat foto’s kon maken. Nou, Janneke was al blij dat ze nog in staat was te ademen, dus nee, een foto maken eventjes niet Ralph! Na zo’n 2 uur bikkelen door deze droge rivierbedding, want daar leek het meer op dan op een weg, kwamen we eindelijk aan bij het einde. En waar we tijdens de rit nog over grapten, bleek ook echt zo te zijn… de weg was aan die kant AFGESLOTEN!!! De andere kant, waar wij gestart waren, waren ze dus gewoon vergeten…VERGETEN!!!! Je maakt het mee hier in Zuid-Amerika hoor J.

 

En dan eindigt de “weg” met deze roadblock!

Dus voor de laatste keer heeft Janneke keien aan de kant geduwd, deze keer met heel veel plezier, zodat haar helden Pietertje & Ralph deze helse weg eindelijk konden verlaten.

Het is ongelooflijk dat we hier ongeschonden doorheen zijn gekomen, dit bewijst maar weer hoe sterk onze auto is en dat Ralph stalen zenuwen heeft. Het is goed afgelopen, maar dit soort ritten is toch echt iets TE avontuurlijk voor ons J.

 

Onderweg rijden we door de meest prachtige landschappen

We krijgen maar geen genoeg van de woestijnlandschappen in Argentinië

Regelmatig de hoogte in via wat haarspeldbochten

Hike van 8,5 km en een paar honderd meter klimmen. Voor ons tegenwoordig peanuts! Laguna Blanca Nat. Park

Onderweg komen we nauwelijks een mens tegen, maar wel is het altijd oppassen voor overstekend vee of wilde beesten – ruta 40

Ruta 40

Het is regelmatig stofhappen voor Pietertje – Ruta 40

Eén van de mooiste wildkampeerplekken

De enige die we in 2 dagen zagen was deze gaucho. Hij woonde ergens in de buurt in deze woestijn en was nieuwsgierig wat zo’n gekke auto in zijn “achtertuin” kwam doen 🙂

Fantastisch kampeerplekje om een 2 dagen te vertoeven.

Behalve de gaucho hadden we ook nog deze paarden op bezoek.

Voor het eerst echt brood gebakken en dat op een hele creatieve manier (bij gebrek aan een oven)!!

Difunta Correa

La Pasarela – Ruta 40

 

 

 

 

 

 

This entry was posted in Reisblog. Bookmark the permalink.

34 Responses to Argentinië/Chili – Avontuur niet geschuwd!

  1. Martijn vM says:

    Spanning en sensatie, geweldig, idd een Aretha Franklin (respect) geval.
    Naast het uit te brengen boek stel ik een afdrukservicevoor van jullie kamerbreed uit te printen foto’s.
    Wel grappig dat je een geweldig mooi lappendeken fotografeert en dit daarna in de pan met chili con carne na probeert te bootsen ?

  2. Bob, Iris en kids says:

    Wat een fantastische avonturen weer!! Ongelooflijk wat jullie meemaken. Fijn dat De Nijs zich nog steeds niet gek laat maken. Prachtige foto’s, we ‘hingen aan jullie lippen’ bij het lezen

    • Janneke & Ralph says:

      Zeg dat wel, De Nijs laat zich gelukkig niet gek maken. Als Janneke had moeten rijden, hadden we daar nog steeds gestaan!

  3. Joyce says:

    Wat een avontuur weer!! Fantastisch om te lezen!!! Enjoyyy & Take Care !!! Groetjes Joyce en Jan

  4. michel en els says:

    Ha alle drie,
    En m.n.aan Pietertje die jullie toch maar weer door dit avontuur geloodst heeft. Wat een kanjer maar ook Janneke. Hoezo ……….Janneke die de keien aan de kant moet sjouwen??Was d’r niemand anders, Ralph?? Maar wat weer een geweldig verhaal met fantastische foto’s. Dit wordt niet alleen als boek een bestseller maar kan een prachtige film worden met als resultaat een Oscar.Nogmaals bedankt voor het mee genieten.
    Heel veel groeten en het allerbeste uit Limburg. Michel en Els

    • Janneke & Ralph says:

      Hoi trouwe Limburgse Dutch on Wheels-volgers, Janneke vindt het inderdaad ook belachelijk dat ze die zware keien moest sjouwen, schandalig! 🙂 🙂

  5. Maud says:

    Wow, wat een spannend avontuur. Ik geloof werkelijk dat dat niets voor mij zou zijn. Maar wat een herinneringen worden dit ook ooit. Dit zullen jullie nog heel lang onderling en met anderen delen. “Weet je nog die keer dat… ” Geniet met volle teugen. Het ziet er allemaal prachtig uit.
    Groetjes Maud

    • Janneke & Ralph says:

      Haha, als we later in een bejaardentehuis zitten, is dit zeker 1 van die momenten die nog steeds naar boven zullen komen, zekers te weten! Maar niets voor jou dus? 🙂

  6. lieke says:

    Wat zijn jullie toch ontzettend dapper. Het was weer verschrikkelijk spannend en wat mij betreft hoeft het niet nog spannender.wat een avontuur moet die rit geweest zijn.Fijn om te horen dat jullie nog steeds zo genieten. En wat zijn het weer prachtige foto s. Heb ze inmiddels al 4 keer bekeken.
    Veel liefs van Lieke.

    • Janneke & Ralph says:

      Nee, voor ons hoeft het ook niet spannender, dit was echt wel even genoeg!
      Zo dapper voelt Janneke zich niet hoor, had niet veel keus 🙂 Dikke kus

  7. Carlijn Oostrom says:

    Wow!!! Wat een avonturen weer! Ik kon de spanning helemaal voelen tijdens het lezen van jullie verhaal! Gelukkig is het helemaal goed gekomen. Wat een prachtige foto’s en reisverhalen…! Een boek uitbrengen na deze reis zou geen gek idee zijn;)
    Nog veel mooie -en veilige! ;)- reiservaringen gewenst!!!

    • Janneke & Ralph says:

      Muchas gracias Carlijn. Jij binnenkort ook weer op avontuur hè!? We horen graag tips van je, want wij willen er ook nog naartoe, vanuit hier is het goedkoop vliegen naar Cuba, dus gemiste kans als we dat niet zouden doen 🙂

  8. Ingrid Brouwer says:

    Foto’ s om stil van te worden …………………
    Wat een avontuur! Janneke, je hebt het overleefd dankzij Ralph en Pietertje.
    Geniet van de verdere reis! Groetjes uit la douce France. ??Ingrid
    PS. Ik heb genoten van je eerste E-book Wat verborgen is!?Bedankt!iI

    • Janneke says:

      Ja, onze monden vielen ook iedere keer weer open van al dat natuurschoon, daar wordt je stil van. Bon vacance en La France Ingrid en fijn dat het 1e boek van Hjorth goed bevallen is. Benieuwd of je de rest ook zo goed vindt. X

  9. esther vd moosdijk says:

    Pffff wat een spannend verslag weer ! Blij met de stalen zenuwen van ralph en met jullie pietertje! Prachtige foto’s ! , en ze vertellen inderdaad hun eigen verhaal. Thanks for sharing. Xxx

    • Janneke says:

      Ja, daar was ik ook heel blij mee!
      Wat een belevenissen hè Es. Dus het is goed om daar even van bij te komen in Nederland 😉 en hoe kan dat nou beter dan met een sauna- èn logeerdate!!! Tot snel, Xx

  10. We hebben weer genoten van jullie beschrijving. Wanneer zijn jullie terug in Nederland?
    Wat wordt jullie adres. Wij wonen nu in Frankrijk en verhuizen naar Vlagtwedde, bij Groningen. Mogelijk kun je voor NKC een voordracht houden, t.z.t. Nederlandse Kampeeraauto Club, van wel 40.000 leden. Zie ook af en toe de namen bij jullie plantjes, beesten van ons als biologen echtpaar, ook vertrouwd met Z Amerika, toen we steeds weer vanuit ons werk op reis vanuit Amazone, Aruba daar ook waren.

    • Janneke & Ralph says:

      Hoi Erik, bedankt voor je reactie! We zijn in de maand augustus terug in NL, verblijven dan bij familie in de buurt van Eindhoven. 5 sept weer terug naar Zuid-Amerika ( vliegen naar Brazilië / Sao Paulo). Janneke is absoluut niet van de voordrachten geven :), Ralph moet er nog over denken 🙂 , dus wie weet in de toekomst ooit, maar eerst maar eens zien wanneer we definitief terugkomen naar NL!
      Leuk dat je ons helpt de namen van plantjes en beestjes te benoemen, voor ons is dat vaak een raadsel. Succes met jullie verhuizing. Groningen: niet verkeerd!

  11. Rocco says:

    Ginne gein meej de Jannekes

  12. Bart says:

    Zelf nu met onze eigen ‘Pietertje’ onderweg, levensgevaarlijke route! Enorme potholes en nauwelijks wegbewijzering!! Levensgevaarlijk…en waar waren jullie dan? Zullen jullie afvragen…. nou … via Roosendaal België in…..Onze Zuiderburen bakken ze bruin op de ‘snelwegen’. Staat natuurlijk in geen verhouding tot jullie laatste verslag….was weer genieten!!

    • Janneke & Ralph says:

      🙂 🙂 🙂 Altijd een avontuur om naar Bels te gaan 🙂 Hopelijk genoten? In ieder geval flink zonnig. Bedankt weer voor je reactie Bart!

  13. Tom en Tiny says:

    Ja, wat moet je nu nog zeggen van de foto’s.
    Onze monden vallen iedere keer weer open van het wauw effect.
    Wat zijn ze prachtig.

  14. Dvdo says:

    Whoehaha, kan me janneke helemaal voorstellen aangezien ik er een heb die al helemaal niet stress bestendig is. Op een gegeven moment twijfel je er toch aan om om te draaiene lijkt me of niet?

    Hier vallen de mussen van het dak komende week, 30 graden, ook mooi?????????. Lake dance was top met geus en kim, volgende keer jullie ook weer vd partij ? Philips hebben jullie niks van gemist iig afgelopen jaar. Bedankt ook voor kaart aan julia, gisteren binnen gekregen en gepost begin april zie ik ?. Tot snel maatjes en geen onverantwoorde risico”s meer nemen hoor, tot snel ciao x dvdo

    • Janneke & Ralph says:

      Omdraaien hebben we zeker wel overwogen, maar dan zouden we bepaalde gevaarlijke manoeuvres nòg een keer moeten nemen en dat zagen we ook niet zitten 🙂
      Geniet van de zon, dat die maar mooi aanhoudt tot iig september. Tot snel amigo, xxxx van ons

      • Mattie says:

        Ai ai ai ai!!! Dit is dus inderdaad een beetje TE avontuurlijk 🙁 Den vertelde al dat het een spannend verhaal was dus ik heb me er ff op voor moeten bereiden voordat ik het kon lezen 😉

        Maar jeetje mina zeg… Hoor je mij dat liedje zingen…. R-E-S-P-E-C-T?!?! Pfffff, maar ben het met jullie mam eens hoor. Niet meer van dit soort taferelen graag! Ben blij als jullie weer veilig terug zijn 🙂

        Julia was helemaal in de wolken met haar kaartje <3 Zo ontzettend lief van jullie. Wat zal ze blij zijn om jullie weer te zien. Net haar mama 😉 hihi….

        Enne mister DVDO…. Ik niet stressbestendig?! Zullen we het maar niet hebben over hoe jij in die auto zou zitten….whoehahahahahaha!!!! Denk dat wij gewoon toch beter naar all inclusive resort kunnen gaan he 😉

        Dikke kus matties!!!! xxxxxxx

        • Janneke & Ralph says:

          Och man, wat zouden wij graag meemaken dat jullie een paar dagen onze levensstijl over zouden nemen en wij via een camera mee kunnen kijken!!!
          Tot gauw, xxxxx

          • Mattie says:

            Ik denk dat die beelden rechtstreeks naar John de Mol kunnen en we acuut een reallife-soap aangeboden krijgen…. Whoehahahahaha!

  15. Tom en Tiny says:

    Hoi Ralph en Janneke,

    Nou wij vinden het weer een geweldig verslag hoor.
    Wij hebben het met spanning gelezen.
    Jongens wat maken jullie veel avonturen mee.
    Jullie durven ook zoveel.
    Gelukkig loopt het nog iedere keer goed af.
    En wat zijn het weer prachtige foto’s, geworden.

    Groetjes, Tom Tiny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *